Jeugd, stijl en rotatie: Amorims plan en vijf uitdagingen na een vreemde €150m-zomer
Nu het transferperiode gesloten is, kan Ruben Amorim AC Milan verder naar zijn beeld vormen. De club kende een eigenaardige €150m-zomer: vroeg veel uitgaven, daarna vrijwel niets, geen Italiaanse aankopen en slechts één speler uit de Serie A; de onverwachte komst van Diego Moreira wijzigde bovendien prioriteiten.
Redactie Italië
Serie A en Italiaans voetbal
Met het sluiten van het transferperiode heeft Ruben Amorim vrijspel gekregen om Milan naar zijn idee vorm te geven. De €150m-transferzomer van de club was vreemd van opzet: er werd vroeg in de window veel uitgegeven, waarna er weinig tot niets meer gebeurde. Milan haalde geen Italiaanse spelers binnen en slechts één speler kwam direct uit de Serie A.
De deal voor Diego Moreira kwam uit het niets. Daardoor werd uiteindelijk besloten dat het aantrekken van een centrale verdediger geen primaire noodzaak meer was, terwijl dat aanvankelijk nog een topprioriteit was geweest — zelfs na de komst van Mario Gila.
Amorim zal niet conservatief opereren en zal zijn ideeën doorvoeren, maar hij staat volgens die bouwopdracht voor vijf duidelijke uitdagingen.
De eerste vraag is de rol van Luka Modric in het nieuwe Milan. Modric is en blijft een centrale middenvelder, maar de taken die Amorim van hem zal vragen verschillen sterk van hoe Allegri hem inzette. Spelen als verdedigende spelverdeler in een team dat zwaar verdedigt met twee spelers naast hem is iets anders dan veel terrein bestrijken in een 3-4-2-1-formatie, met één middenvelder minder in zijn nabijheid. Modric zal daarom gemanaged en, tot op zekere hoogte, beschermd moeten worden, zoals Real Madrid dat in zijn laatste seizoen deed. Er wordt een ruime dosis rotatie van hem verwacht.
Ten tweede heeft Milan bewust een selectie opgebouwd waarin jonge spelers als belangrijke alternatieven gelden, niet als derde keuzes. Amorim noemde Camarda en maakte duidelijk dat als Gonçalo Ramos om welke reden dan ook niet beschikbaar is, Camarda zal starten. Hetzelfde geldt voor Sankhoun Diawara, die de vijfde naam is op de lijst van verdedigers voor een driemansverdediging, en deels voor Christian Comotto, die in de middenveldrangorde omhoog is gekomen sinds het vertrek van Samuele Ricci.
De derde uitdaging is Lorenzo Torriani, officieel de plaatsvervanger van Mike Maignan. Dat is op papier een positief signaal voor het Italiaanse voetbal, maar voor Amorim is het een delicate overgang: hij moet bepalen wanneer hij een jonge speler laat spelen, wanneer hij hem buiten de wedstrijd houdt en wat hij tegen hem zegt om hem voor te bereiden.
Vierde punt: het volhouden van de aanvallende risico’s in zwaardere periodes. Gerry Cardinale gaf aan het begin van de zomer de toon aan: “We spelen om te winnen, niet om verliezen te vermijden.” Amorim nam die houding over en Milan nam zichtbaar risico’s — tegen Torino en Venezia werd gekozen voor 3-2-overwinningen in plaats van 1-0-zege. Dat zal de supporters plezieren na een jaar met Allegri’s stijl, maar het lastige deel komt tijdens drukke periodes met wedstrijden om de drie dagen en sterkere tegenstanders. In december en januari bijvoorbeeld volgen achter elkaar Sunderland, Napoli, Como, Monza, Fiorentina en Roma, zonder rust. Consistentie handhaven terwijl balans en flair gecombineerd worden, wordt een proef.
De vijfde uitdaging is het managen van rotaties en leiderschap in de kleedkamer. Er rijzen allerlei praktische vragen die Amorim maand na maand zal moeten beantwoorden: is Moreira een vleugelspeler of een creatieve middenvelder? Kan Samuel Chukwueze voortdurend spelen? Wat gebeurt er met Alphadjo Cisse wanneer Christian Pulisic inzetbaar is? Kan Matteo Gabbia verdedigen met zoveel ruimte achter zich? Het zal niet makkelijk zijn om iedereen tevreden te stellen; met de nieuwe samenstelling heeft Amorim al laten zien duidelijke keuzes te maken.
Een voorspelling uit de analyse luidt dat Amorim veel zal rouleren en spelers op meerdere posities zal gebruiken. Mogelijke ‘vaste’ spelers zijn Gila, Rabiot, Ramos en misschien Pavlovic. Teams zijn complexe organismen en leiderschap verdelen is niet eenvoudig: soms zijn er te veel spelers met leiderschapskwaliteiten, soms te weinig. Geen van de spelers die Milan verlieten, werden als leiders omschreven. Gila, die in essentie Fikayo Tomori verving (die nu weer terug is), heeft karakter en krijgt de kans om te bewijzen dat hij het niveau aankan.
De sleutelspelers in de kleedkamer blijven Mike Maignan en Rabiot, met Modric als stille gids en Gabbia die de Milan-geest vertegenwoordigt. Ieder van hen komt op zijn manier uit een moeizame zomer; de vraag is of zij het team de komende negen maanden kunnen leiden.