Druk kalender zorgt voor meer blessures: medische experts waarschuwen voor uitgeputte spelers

Het aantal wedstrijden in het moderne profvoetbal is flink toegenomen en dat heeft volgens Alejandro Sánchez Marín en dr. José González directe gevolgen voor de gezondheid van spelers. González, die jarenlang hoofd medische dienst was bij Atlético de Madrid, benadrukt: “Spelers zijn geen machines” en ziet een teveel aan duels vergeleken met vroegere periodes. Sánchez Marín vult aan dat “meer wedstrijden ook meer vermoeidheid betekenen”.

Een studie van de Universidad de Málaga registreerde tussen 2010-11 en 2019-20 honderd­tien kruisbandrupturen in LaLiga, gemiddeld elf per seizoen; volgens die analyse leed elk team van de Primera División ongeveer één kruisbandblessure per twee seizoenen. Sánchez Marín waarschuwt echter dat die cijfers hun geldigheid verliezen nu het aantal wedstrijden naar zijn schatting met 10 tot 15 procent is gestegen.

González herinnert zich uit zijn tijd bij Atlético dat kruisbandrupturen zeldzaam waren: “In de zes seizoenen dat ik daar werkte hadden we maar één voorste kruisbandblessure. Tegenwoordig gebeuren ze voortdurend”, zegt hij. Het onderzoek signaleerde ook pieken in september/oktober en maart/april, maanden waarin volgens de experts vermoeidheid en intensiteit een rol spelen.

Voorbereiding, reistijd en competitieve intensiteit

De arts legt een deel van het probleem bij de moderne invulling van de voorbereiding: “Tegenwoordig hebben pre‑seizoenen een meer economisch dan sportief doel”, stelt González. Spelers worden uitgeput door veel reizen en hebben vaak te weinig mogelijkheid om adequaat te trainen. Sánchez Marín wijst er daarnaast op dat de competitieve intensiteit sterk verschilt tussen spelers die in meerdere toernooien actief zijn en spelers die maar één competitie spelen.

Beide specialisten benadrukken het belang van preventief werk: een multidisciplinair medisch team, artsen, fysiotherapeuten en conditietrainers, is essentieel om blessures te beperken. Sánchez Marín noemt concrete aandacht voor het versterken van onder meer de middelste bilspier, de hamstrings en de quadriceps als onderdeel van dat preventieve programma.

González waarschuwt voor een contraproductieve overzorg: als spelers na elke inspanning voortdurend behandeling krijgen, “wordt de spier zacht en ‘lui’ in plaats van sterker”. Met een vergelijking legt hij uit dat langdurig rekken van een elastiek uiteindelijk leidt tot verlies van veerkracht; spieren moeten hun elasticiteit en contractiekracht behouden door zorgvuldig en doelgericht te trainen.

Beide deskundigen pleiten uiteindelijk voor een verschuiving van het perspectief: “Er moet meer ingezet worden op sport als gezondheid dan op sport als business”, zegt Alejandro Sánchez Marín. Dr. González sluit aan door te roepen om het evenwicht tussen training, wedstrijd en rust te herstellen en zo de voorwaarden van de competitie beter te laten aansluiten op de fysieke belasting van spelers.

De kernboodschap is helder: zonder meer aandacht voor preventie, planning van wedstrijden en reële voorbereiding lopen voetballers volgens deze medische stemmen een toenemend risico op ernstige blessures.