Waarom Manchester United onder Michael Carrick beter lijken zonder balbezit

Onder Michael Carrick haalt Manchester United gemiddeld 1,5 punten per wedstrijd wanneer ze meer dan 50% balbezit hebben. Wanneer het balbezit onder de 50% daalt, stijgt dat gemiddelde naar 2,6 punten per wedstrijd. Als het balbezit zelfs 45% of minder is, won United 10 van de afgelopen 10 wedstrijden sinds Carrick de functie overnam.

De cijfers schetsen een verbijsterende correlatie tussen balbezit en resultaat, en zetten Carrick voor dezelfde vraagstukken waar zijn voorganger Ole Gunnar Solskjaer ook voor stond: hoe overbrug je een countergerichte speelwijze met de behoefte om teams te verslaan die jou de bal geven?

Balbezit, transities en de selectiekenmerken van United

Manchester City-manager Enzo Maresca analyseerde een recente wedstrijd in die context: “We hadden een plan voor 11 tegen 11, maar na de rode kaart veranderde de wedstrijd volledig, maar ook voor hen. Ze houden van transities en ruimte achter de laatste linie, maar de wedstrijd werd moeilijker. We zakten gewoon terug, boden geen ruimte achter de linie en geen transities meer, wat de wedstrijd ook moeilijker voor hen maakte.”

Carrick zelf gaf aan welk type spel hij wil: “We willen winnen; we willen enthousiast raken - daarom houden we van deze club. Ik ben me er volledig van bewust dat we het op een bepaalde manier moeten doen.” Die voorkeur voor proactief, direct spel sluit aan bij kenmerken in de selectie: spelers als Marcus Rashford en Bryan Mbeumo zoeken ruimte in de rug, Bruno Fernandes functioneert sterk in transities en levert veel assists, en verdedigers als Harry Maguire en Lisandro Martinez kunnen sterke progressieve passes van achteruit verzorgen.

Tegelijkertijd maken de huidige posities en kwaliteiten van de selectie het lastiger om langdurig balbezit effectief om te zetten in kansen. United gebruikte dit seizoen vaak een 4-2-4-vorm in balbezit, waarbij backs en vleugelspelers van positie wisselen. Dat leidt er volgens de analyse toe dat spelers als Luke Shaw, Patrick Dorgu, Diogo Dalot en Mbeumo op de flanken geïsoleerd staan, met relatief weinig één-tegen-één-dribbelkracht om verdedigingen te ontregelen.

Carrick heeft Bruno Fernandes en Matheus Cunha vaak als een zwevend voorste duo laten spelen, met vrijheid om diep te zakken of breed te bewegen. Daardoor ontbreken er soms spelers in het strafschopgebied wanneer voorzetten worden gegeven, waardoor de opties in het laatste derde verminderen.

United haalde vorig seizoen relatief veel kracht uit standaardsituaties: sinds Carrick het overnam was 56% van Uniteds openingsdoelpunten afkomstig van corners, vrije trappen of penalties, en 28% kwam via kopballen van Casemiro. Casemiro maakte vorig seizoen negen Premier League-doelpunten, grotendeels uit standaardsituaties. Dit maakte het voor United mogelijk om tegenstanders na het openen van de score meer ruimte te geven en hun directe kwaliteiten te benutten; die oplossing is dit seizoen minder zichtbaar, wat de aanvallende problemen tegen diep verdedigende teams urgent maakt.