Vincent Duluc legt uit waarom hij Cristiano Ronaldo niet in zijn Champions League‑elftal zette
In zijn nieuwste Causerie football gaat Vincent Duluc terug op zijn beslissing om Cristiano Ronaldo bewust niet op te nemen in zijn 'Elftal' van de geschiedenis van de Champions League (1956‑heden). Duluc noemt het een mengeling van objectieve criteria en persoonlijke gevoelens en biedt zijn excuses aan voor de keuze die veel reacties veroorzaakte.
Redactie Frankrijk
Ligue 1 en Frans voetbal
Vincent Duluc verklaart dat zijn keuze om Cristiano Ronaldo niet op te nemen voortkomt uit een bewuste combinatie van objectieve maatstaven en persoonlijke overtuigingen. Hij schrijft dat hij zich voortdurend moet verantwoorden voor gewaagde keuzes en dat de reacties op het weglaten van Ronaldo talrijk en fel waren; vrienden belden hem zelfs met zorgen over zijn geestelijke gezondheid. Duluc erkent dat hij de controverse had zien aankomen en dat hij de beslissing aan zichzelf te wijten heeft.
Dulucs methode: objectiviteit en persoonlijke gevoelens vermengd
Duluc legt uit dat hij in theorie twee benaderingen had kunnen volgen: een puur journalistiek "Elftal" waarin objectieve criteria de doorslag geven, of een persoonlijk samengestelde selectie waarin gevoelens een rol spelen. Omdat zijn ranglijst een persoonlijke inslag had, koos hij ervoor overtuigingen en emoties mee te wegen, ook al zijn die niet verenigbaar met een consensusbeeld. Hij noemt expliciet dat hij probeerde "records en magie van elkaar te onderscheiden": dat was het uitgangspunt achter het weglaten van Cristiano Ronaldo.
Wat de cijfers en momenten voor hem betekenden
Duluc verwijst naar Ronaldo's prestaties in finales en eerdere rondes. Hij stelt dat CR7 meer indruk maakte in de voorrondes dan in de finales en noemt concrete cijfers: Ronaldo scoorde vier doelpunten in zes finales. Daartegenover plaatst hij spelers als Ferenc Puskas en Alfredo Di Stefano, die elk zeven doelpunten in finales maakten; Puskas staat volgens Duluc niet in zijn Elftal. Duluc haalt specifieke momenten aan: de dubbele treffer tegen Juventus (4-1) in 2017 had volgens hem meer betekenis dan de strafschop voor de vierde treffer in de verlenging tegen Atlético (4-1) in 2014. Ook herinnert hij aan Ronaldo's doelpunt voor Manchester United in de finale van 2008 tegen Chelsea (1-1) en aan de gemiste strafschop in de daaropvolgende beslissende serie.
Naast cijfers be: bepaalde gedragingen tijdens vieringen en in nabesprekingen ergerden hem. Hij noemt bijvoorbeeld dat de manier waarop Ronaldo zijn strafschop in 2014 vierde, en het benadrukken van zijn toekomst na de finale van 2018, hem lichtelijk irriteerden omdat die momenten volgens hem de rol van anderen of de realiteit van die finales overstemden.
Duluc besluit dat zijn keuze betwistbaar is en persoonlijk van aard; hij erkent ook de bewondering die hij nog altijd heeft voor Ronaldo's doorzettingsvermogen, zijn obsessie voor het breken van records en zijn vermogen zich als doelpuntenmaker opnieuw uit te vinden. Hij sluit met de opmerking dat hij mogelijk in een volgende keer anders beslist.