Turkse topclubs blinken uit in dure transferzomer: Fenerbahçe, Trabzonspor en co. trekken diepe portemonnee

De transferactiviteit in Turkije bereikt ongekende niveaus. Fenerbahçe haalde de voorbije twaalf maanden grote namen binnen — onder anderen Mason Greenwood, Romelu Lukaku, Nathan Aké, N’Golo Kanté, Ederson, Mattéo Guendouzi, Marco Asensio en Milan Škriniar — en gaf daarvoor meer dan rond €200 miljoen uit. De club heeft een jaarlijkse loonmassa van rond €170 miljoen; dat is 84% van de inkomsten, boven de 70% die doorgaans wordt toegestaan. Als gevolg legde de UEFA eind juni een boete van rond €7 miljoen op aan Fenerbahçe.

Ook andere traditionele grootmachten deden niet onder: Trabzonspor bood Mohamed Salah een tweejarig contract met een jaarsalaris van rond €17 miljoen. Galatasaray noteerde vorig seizoen een negatieve transferbalans van rond €136 miljoen, grotendeels door de transfer van Victor Osimhen, die naar verluidt rond €18 miljoen per jaar verdient. Besiktas versterkte zich deze zomer onder meer met Leandro Trossard en Dušan Vlahović, ook spelers met hoge salarissen.

Hoe Turkse clubs de megadeals financieren

Een belangrijk financieringsmiddel zijn vastgoedprojecten en steun van rijke investeerders. Fenerbahçe bouwt bijvoorbeeld appartementen in de wijk Ataşehir op clubgrond; die operatie zou rond de rond €60 miljoen moeten opbrengen. De totale schuldenlast van de grootste clubs wordt in het artikel genoemd op rond €430 miljoen, maar dat lijkt voorlopig geen kooprem te zetten.

Daarnaast speelt politieke steun een rol. President Recep Tayyip Erdogan zou persoonlijk tussenbeide zijn gekomen om de komst van N’Golo Kanté naar Fenerbahçe te vergemakkelijken. Over Trabzonspor zei Draghan Irak, specialist in Turkse politiek en voetbal tegen So Foot dat de club “alle nodige staatssteun zal krijgen”; volgens Irak hoeven bepaalde kredieten niet te worden terugbetaald en ontvangen clubs steun van bedrijven die nauw aan het politieke machtsevenwicht zijn verbonden.

Wat betekent dit voor Europese competitie en regulering?

De recente ontwikkelingen zetten de UEFA als enige externe rem in de schijnwerpers. De Europese voetbalbond kan sancties opleggen: in 2016 kreeg Galatasaray al een Europese sanctie vanwege buitensporige uitgaven. Voor Fenerbahçe ligt nu dezelfde dreiging op de loer, hoewel de club aangeeft over middelen te beschikken om doorgaan met zijn ambities. Voor Europa betekent de Turkse transfergolf dat salariskosten en fairplay-controles opnieuw hoog op de agenda staan.