Sir Alex Ferguson over emotionele laatste dagen als manager in nieuw boek

Halverwege september 2018 keerde Ferguson voor het eerst in vier maanden terug naar een leeg Old Trafford, de langste afwezigheid sinds zijn komst als manager in 1986. In mei dat jaar had hij een ernstige hersenbloeding gehad; na levensreddende operaties verloor hij tijdelijk het vermogen te spreken. Bij zijn eerste bezoek liep hij van de directeurslounge naar zijn plaats om te controleren of hij dat kon. Een week later nam hij plaats in de vakken naast de artsen en verpleegkundigen die zijn leven hadden gered, en werd toegejuicht door 74.489 toeschouwers.

Het boek bevat 21 door Ferguson gekozen wedstrijden die veel voor hem betekenen. Eén daarvan is de laatste wedstrijd die hij als manager meemaakte: het duel van het seizoen 2012-13 op The Hawthorns tegen West Bromwich Albion. Die wedstrijd markeerde ook het 718e en afscheidsduel van Paul Scholes. Ferguson schrijft dat hij zijn besluit tot afscheid lange tijd voor zich hield omdat hij eerdere voortijdige aankondigingen met verlies van focus had zien samenhangen.

Volgens Ferguson veranderde alles na het overlijden van Bridget, de zus van zijn vrouw Cathy, in oktober 2012. Hij zegt dat hij zijn beslissing pas echt vaststelde toen David Gill hem in februari kwam vertellen dat ook hij wilde stoppen. Bij het overbrengen van het nieuws aan staf en spelers wist Ferguson zijn emoties te beheersen, maar toen hij terugkeerde naar zijn kantoor en de deur sloot: “Ik zat gewoon aan mijn bureau en huilde.” Daarna ruimde hij snel zijn spullen op voordat het nieuws publiek was. Kort na die laatste wedstrijd ging hij met vakantie naar Frankrijk; bij het inchecken merkte de conciërge op dat hij geen speciale berichtgeving meer nodig had over het vrijgeven van het competitieschema, omdat dat voortaan niet meer zijn verantwoordelijkheid was.