Sandro Mazzola (83) overleden, legendarische aanvaller van Internazionale en Italië

Sandro Mazzola, geboren in Turijn op 8 november 1942, overleed op 19 september 2026 op 83‑jarige leeftijd. Hij was een veelzijdige en begaafde aanvaller die zijn hele clubcarrière, zeventien jaar, bij Internazionale doorbracht. Voor Inter scoorde hij 158 doelpunten in 565 optredens en won hij twee Europacups en vier landskampioenschappen.

Met Italië bereikte Mazzola het hoogtepunt van zijn interlandloopbaan door het Europees kampioenschap van 1968 te winnen; hij stond ook in de ploeg die in de WK‑finale van 1970 met 4‑1 verloor van Brazilië van Pelé en co. In totaal kwam hij zeventig keer uit voor de nationale ploeg en noteerde hij 22 doelpunten.

Zijn jeugd werd getekend door de tragedie rond zijn vader, Valentino Mazzola, de aanvoerder van het legendarische Grande Torino. Valentino en zijn teamgenoten kwamen om het leven bij de vliegtuigcrash op de Superga‑heuvel in mei 1949. Sandro was zes jaar oud toen zijn vader stierf. Na een ingewikkelde periode waarin hij kort werd ontvoerd door Valentino’s nieuwe partner, verhuisde het gezin naar Milaan en raakten zij betrokken bij Internazionale als mascottes, waarna ze in de jeugdopleiding belandden.

Mazzola maakte zijn debuut in het eerste elftal in 1961, toen hij op 18‑jarige leeftijd in een 9‑1‑nederlaag tegen Juventus de enige Inter‑treffer uit een penalty scoorde, na een examen‑ochtend op school. Kort na die periode groeide hij uit tot een sleutelfiguur in Il Grande Inter onder trainer Helenio Herrera, naast teamgenoten als Luis Suárez, Jair, Armando Picchi, Giacinto Facchetti en Tarcisio Burgnich. Met Herrera’s tactiek van een sterke verdediging en snelle counters veroverde Inter binnen enkele jaren dominant de Serie A en de Europacup; Mazzola scoorde twee keer in de Europacupfinale van 1964 tegen Real Madrid (3‑1) en een jaar later won Inter opnieuw de Europese titel tegen Benfica.

Mazzola bij Internazionale en in Europese finales

Na die 1964‑finale herinnerde Alfredo Di Stéfano zich het moment dat hij Mazzola zijn shirt gaf en tegen hem zei: “Je bent je vader waardig.”

Mazzola’s verhouding met landgenoot Gianni Rivera, die een vergelijkbare rol vervulde bij rivaliserend AC Milan, bleef onderwerp van discussie. Bondscoach Ferruccio Valcareggi bedacht de zogeheten ‘La staffetta’, waarbij Mazzola vaak de wedstrijd begon en Rivera hem na rust verving. Die oplossing bracht Italië tot de WK‑finale van 1970, maar faalde tegen het sterke Brazilië toen de wissel te laat kwam.

Bij Inter droeg Mazzola zeven seizoenen de aanvoerdersband voordat hij in 1977 zijn actieve carrière afsloot. Daarna werkte hij als bestuurder bij de club en was hij betrokken bij transfers van spelers als Ronaldo en Javier Zanetti. Tussen 2000 en 2003 was hij technisch directeur bij Torino. Daarnaast was hij jarenlang commentator voor RAI en verslagde hij onder meer de wereldtiteltochten van Italië in 1982 en 2006.

Privé stond Mazzola bekend als Il Baffo, naar zijn karakteristieke snor. In een interview met La Gazzetta dello Sport, een maand voor zijn overlijden, sprak hij over “een gezonde rivaliteit en immense waardering” tussen hem en Rivera. Hij laat zijn vrouw Graziella (geb. Galante) en hun kinderen Ilaria, Valentina, Sandro en Paolo achter.

Sandro (Alessandro) Mazzola, voetballer, geboren 8 november 1942; overleden 19 september 2026.