Pochettino kan Man United hervormen met tactiek die Bruno Fernandes meer ruimte geeft

Pochettino bouwt zijn systeem rond breedte in de aanval en bewegende aanvallers, maar hij kan het ook aanpassen aan de spelers die bij Manchester United beschikbaar zijn. Een herkenbaar element uit zijn werk is het optioneel alleen naar voren sturen van één vleugelverdediger, terwijl de andere terugvalt in een dekkingstaak binnen een driekoppige opbouw of in het middenveld. Dat maakt het mogelijk om binnen dezelfde basisvorm zowel vleugelspel als defensieve stabiliteit te hebben; Patrick Dorgu wordt in dit scenario als voorbeeld genoemd voor de rol van de naar voren lopende back.

Daarbij gebruikt Pochettino vaak zogeheten inside forwards die naar binnen trekken om schietposities te creëren; Matheus Cunha en Bryan Mbeumo worden in die rol genoemd. Bij Chelsea had hij succes met Cole Palmer op vergelijkbare posities. Voorin kan een aanspeelpunt zoals Joshua Zirkzee fungeren als referentiepunt voor de ploeg en als doelwit voor die bewegende vleugelspelers.

Op conditioneel vlak eist Pochettino veel loopvermogen en dynamiek van zijn spelers; die lopers zijn volgens de analyse een vast onderdeel van zijn spelidee. In verdedigend opzicht schuiven aanvallende spelers vaak naar binnen om het duo op het middenveld te ondersteunen en zo een compactere blokvorm in het middenveld te creëren. Een hoge en intense pressing behoort tot zijn repertoire, maar het tempo waarin die press wordt toegepast kan variëren naargelang de prioriteiten.

Voor Bruno Fernandes zou dit systeem een vrijere en meer beweeglijke rol kunnen opleveren dan onder de vorige coach. Verwacht wordt dat hij meer zal wisselen met spelers als Cunha en Mbeumo en daarmee meer invloed krijgt op de ruimtes tussen linies.