Nieuwe United-aanval toont flitsen van klasse, maar mist nog samenhang

Het doelpunt van Bryan Mbeumo was een moment van individuele inspiratie: hij nam korte tijd tunnelvisie, negeerde de roodhemden om zich heen en rondde doelgericht af terwijl teamgenoten in het blauw een soort erehaag vormden. In een teamspel kan zo’n egoïstische actie problematisch zijn, maar soms zijn zulke momenten het meest bevredigend en Manchester United vierde de doelpuntmaker toen de bal het net deed trillen.

Dit is een nieuwe voorhoede voor United nadat Marcus Rashford vorig seizoen op huurbasis bij Barcelona speelde, maar er zou al meer onderlinge herkenning moeten zijn tussen de spelers die vorig seizoen wel samen speelden. Bruno Fernandes fungeert als de aanjager op de plek van de nummer tien, terwijl Matheus Cunha, Mbeumo en Rashford proberen de verdediging te ontregelen met een ingewikkelde mix van individuele klasse, tactische vrijheid en instinctieve samenwerking. Die formule moet echter nog worden verfijnd.

Hoe de aanvallende ideeën werken — en waar het hapert

Voor dit systeem te laten werken, moet iedereen zijn eigen rol en die van de ander kennen. In de snelheid van de Premier League kunnen twijfels en vertragingen een aanval al kapotmaken voordat die is begonnen. Intuïtie is essentieel voor aanvallers, maar die intuïtie leer je door tijd samen op het veld; het is niet onmiddellijk aanwezig, ongeacht de transferbedragen.

Fluiditeit kan een wapen zijn: tegenstanders worden gedesoriënteerd omdat ze niet weten wie ze moeten volgen en een late loop kan verrassen. Carrick heeft Cunha ingezet als een valse nummer negen, waardoor de Braziliaan meer ruimte krijgt om te zwerven en daar schade te veroorzaken. Bij Wolves speelde Cunha vaker dieper en onderscheidde hij zich door in te snijden en van zo’n 20 yards met een korte dribbel in de hoek te krullen; dat zou zijn ideale rol bij United zijn, maar Fernandes bezet veel van de gebieden die Cunha voorheen gebruikte. Daardoor ontbreekt United momenteel iemand die constant de laatste linie bedreigt.

Mbeumo houdt ervan naar binnen te komen vanaf rechts en is minder comfortabel in het voorbijsteken van de back en het bereiken van de achterlijn om een medespeler te zoeken. Rashford is daar meer toe in staat en liet met zijn dynamiek zien een rechtsback in de problemen te brengen toen hij van stilstand weggleed en de invaller Merlin Röhl passeerde, maar dat bleef een onregelmatige actie.

Ondanks dat United vaker balbezit had en vaak Everton terugdrukte, bleef Jordan Pickford lange tijd ongestoord. Zelfs een doorgaans overtuigende Fernandes kreeg het niet voor elkaar de vonk te brengen of medespelers in betere posities te vinden; ze stonden niet altijd waar hij ze wilde of lazen niet de beweging die hun aanvoerder voor ogen had. Te veel passes bereikten hun bedoelde bestemming niet, of gingen in de ruimte of zelfs uit het spel — het was geen demonstratie van precisie.

Er waren wel momenten waarop alles samenviel. Rashford gaf een voorzet richting achterste paal, Mbeumo knikte een afsave terug en Fernandes zag kans voor een volley in de achtste minuut die hard tegen de lat klapte. Zulke momenten gaven hoop dat de verhoudingen in de laatste lijn begonnen te groeien, maar het waren er te weinig en de voorhoede miste intensiteit in zijn geheel.

Wissels tonen verschillende oplossingen

Het doel van Mbeumo in de 47e minuut gaf niet de verwachte injectie van overtuiging; United bleef een aanvallende viertall vormen op basis van momenten in plaats van herhaaldelijke druk. Pas nadat Benjamin Sesko inviel, kwam er een echte aanspraak op het centrum: Sesko maakte het verschil door het vaste eindpunt te zijn dat ontbrak toen Cunha in de spits stond. Zijn doelpunt ontstond uit een klassieke, slimme pass van Fernandes naar een overlappende speler, die vervolgens perfect de 6ft 5in lange spits vond om binnen te koppen — een voorbeeld van eenvoud en perfectie.

Het tweede bedrijf liet bovendien zien dat United variatie in de selectie heeft en halverwege de wedstrijd kan schakelen om te testen of de tegenstander zich kan aanpassen. Waar de basiself complexiteit en beweging bracht, kozen Patrick Dorgu en Sesko voor een directere aanpak.

Fernandes, Mbeumo, Rashford en Cunha zijn stuk voor stuk spelers van topniveau en beschikken over indrukwekkende cv’s, maar individuele kwaliteit garandeert geen samenhangend collectief. Tijd samen op het veld en de frequentie van competitieve duels — twee keer per week spelen — zullen het viertal helpen ritme en begrip te vinden. Als die coördinatie niet verbetert, zou Carrick volgens de geformuleerde beoordelingslijn er goed aan doen terug te grijpen naar een eenvoudiger en minder modieus plan B.