Kan Harry Kane de Ballon d'Or winnen ondanks het gebrek aan grote internationale triomf?

Met de longlist voor de Ballon d'Or die morgen wordt gepubliceerd, staat Harry Kane bij de bookmakers hoog genoteerd na een uiterst productief seizoen voor club en land. Tegelijkertijd wijst decennialange geschiedenis erop dat de prijs zelden louter op basis van doelpuntenaantallen wordt toegekend: prestaties in de grootste toernooien wegen historisch zwaar.

Historisch patroon: toernooi-overwinningen wegen zwaar

De Ballon d'Or, bedacht door Gabriel Hanot en voor het eerst uitgereikt in 1956 aan Sir Stanley Matthews, is sinds het begin sterk beïnvloed door prestaties in grote toernooien. Oorspronkelijk waren alleen Europese spelers in aanmerking; die regel werd in 1995 opgeheven zodat alle nationaliteiten meedingen.

In WK-jaren is het patroon het meest zichtbaar. Raymond Kopa was de eerste winnaar in een WK-jaar nadat hij Frankrijk naar de halve finales van 1958 hielp, en in een latere retrospectieve herziening concludeerde France Football dat Pele de prijs in 1958 verdiend zou hebben. Josef Masopust won officieel de Ballon d'Or nadat hij Tsjechoslowakije naar de WK-finale van 1962 leidde; vergelijkbare erkenning kwam later voor Garrincha en Pele na hun rol bij WK-titels.

Een reeks kampioenen die meteen daarna de Ballon d'Or pakten onderstreept die invloed: Bobby Charlton (1966), Paolo Rossi (1982), Lothar Matthäus (1990), Zinedine Zidane (1998), Ronaldo (2002) en Fabio Cannavaro (2006) wonnen allemaal de prijs in jaren waarin het WK centraal stond. Johan Cruyff en Luka Modric behaalden de prijs na prominente WK-prestaties die hun landen naar de finale leidden.

Succes op het WK is niet absoluut vereist — Kevin Keegan won in 1978 terwijl Engeland zich niet kwalificeerde — maar in veel gevallen heeft France Football later geoordeeld dat WK-helden zoals Mario Kempes (1978), Diego Maradona (1986) en Romario (1994) de meer verdienstelijke winnaars zouden zijn geweest.

De recente historie toont dat slechts vier van de laatste 19 winnaars geen Champions League, WK, EK of Copa America wonnen in hun jaar van triomf. Dat benadrukt dat succes in één van de grootste toernooien bijna een voorwaarde is geworden; uitzonderingen zoals Lionel Messi en Cristiano Ronaldo vereisten buitengewone individuele seizoenen.

Kanes seizoen en de tegenkandidaten

Kane leverde een ongekend productief jaar af: 73 doelpunten voor club en land, waarvan 61 voor Bayern München en 12 voor Engeland. Daarmee overtrof hij bijvoorbeeld Bayern-legende Gerd Müller (72 in 1972-73) en meerdere andere grote doelpuntenmakers: Cristiano Ronaldo (66 in 2011-12 en 66 in 2014-15), de Braziliaanse Ronaldo (66 in 1996-97), Erling Haaland (64 in 2022-23) en Luis Suárez (64 in 2015-16). Onder spelers uit de top vijf competities heeft alleen Lionel Messi meer doelpunten in één seizoen voor club en land; Messi kwam in 2011-12 tot 82 voor Barcelona en Argentinië.

Sportief leverde Kane ook teamprijzen: Bayern won de Bundesliga en de DFB-Pokal, en Engeland eindigde als derde op het WK. Europees succes ontbrak: Bayern's Champions League-campagne eindigde in de halve finales tegen de uiteindelijke winnaar Paris Saint-Germain.

Toch is Kane niet alleen in de concurrentie. Rodri lijkt volgens de beschikbare analyse Kanes sterkste rivaal. De voormalige Ballon d'Or-winnaar werd genoemd als mogelijk opvallendste speler van het toernooi en ontving de Gouden Bal nadat hij zijn land hielp een tweede WK-titel te veroveren. Andere potentiële rivalen zijn Erling Haaland, Kylian Mbappé, Michael Olise, Declan Rice en Jude Bellingham.

Mbappé eindigde als topscorer van het WK met tien doelpunten; hij veroverde daarnaast de Gouden Schoen van de Champions League en werd topscorer in LaLiga, ondanks dat Frankrijk de finale miste. Lionel Messi voerde Argentinië als aanvoerder naar een tweede opeenvolgende WK-finale en scoorde tijdens het toernooi acht keer op 39-jarige leeftijd. Lamine Yamal voegde een WK-winnaarsmedaille toe aan een seizoen waarin hij Barcelona hielp LaLiga te winnen; teamgenoot Pau Cubarsi kreeg de Fifa Young Player Award na reeks sterke optredens.

Kane zelf hield zijn kansen bewust relatief open: “We zullen moeten afwachten,” zei hij over de Ballon d'Or. Andere betrokkenen, onder wie Mbappé, lieten hun ambitie blijken: “Dit zou het jaar kunnen zijn dat ik de Ballon d'Or win,” zei Mbappé.

Historische voorbeelden illustreren dat zelfs uitzonderlijke individuele seizoenen geen garantie bieden: Wesley Sneijder's treble met Inter en WK-finale in 2010, Franck Ribéry's treble in 2013 en Mohamed Salahs recordseizoen 2017-18 volstonden niet om de prijs te winnen.

Kiezers krijgen nu de taak te bepalen of Kanes van de moderne tijd één van de meest productieve doelpuntenseizoenen zwaarder waarderen dan het ontbreken van de allerhoogste internationale of continentale triomfen, en daarmee of hij zich kan voegen bij de zeer exclusieve groep Ballon d'Or-winnaars.