De grootste dynastieën uit de geschiedenis van het Italiaanse voetbal
Het Italiaanse voetbal kent meerdere periodes waarin clubs lange tijd de dienst uitmaakten. Van de vroege dominantie van Genoa en Pro Vercelli tot de lange reeksen van Juventus, Inter Milan en AC Milan: deze teams vormden telkens een eigen tijdperk.
Redactie Italië
Serie A en Italiaans voetbal
In de beginjaren van het nationale competitievoetbal waren Genoa en Pro Vercelli de machtscentra, maar het speelveld veranderde toen Italië een eendelige competitie invoerde. Juventus vestigde vroeg een voorbeeld met vijf opeenvolgende titels tussen 1930 en 1935; onder manager Carlo Carcano ontwikkelde de club een tactisch en fysiek gedisciplineerde speelstijl en de kern van Juventus leverde ook veel spelers voor het Italiaanse elftal dat het WK van 1934 won.
Torino domineerde in de jaren veertig met vijf landstitels, maar hun opmars werd abrupt beëindigd door de Superga-vliegramp in mei 1949, waarbij de volledige selectie omkwam en de club niet in staat was haar hegemonie voort te zetten.
Inter Milan koos in 1960 voor Helenio Herrera als manager en boekte zowel nationaal als internationaal succes. Onder zijn leiding won de club de Serie A in 1962/63, 1964/65 en 1965/66 en behaalde Inter in 1963/64 de Europese Cup, die het seizoen erop succesvol verdedigde.
AC Milan kende een iconische periode aan het eind van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig. De combinatie van Ruud Gullit, Marco van Basten en Frank Rijkaard met Italiaanse verdedigers als Franco Baresi, Paolo Maldini en Alessandro Costacurta leverde meerdere landstitels op en twee opeenvolgende Europese Cups in 1988/89 en 1989/90. Milan keerde later terug naar de top door in 1993/94 overtuigend te winnen van Barcelona’s ’Dream Team’ nadat het seizoen ervoor nog van die ploeg had verloren in de finale.
Juventus keerde na een degradatiejaar terug naar de Serie A en bouwde vanaf 2011 opnieuw aan een dominante periode. Met een nieuwe stadionfase, de aanstelling van Antonio Conte en later succesvolle periodes onder Massimiliano Allegri en Maurizio Sarri, won Juventus een ongekende reeks van negen opeenvolgende Serie A-titels. Internationaal bleef het Europese succes uit: twee finales van de Champions League eindigden in nederlagen tegen Barcelona (2014/15) en Real Madrid (2016/17).
Bouwstenen van langdurige dominantie
De genoemde voorbeelden tonen telkens dezelfde bouwstenen van langdurige dominantie: een duidelijke tactische visie, continuïteit binnen de selectie en een ondersteunende structuur achter de schermen. Die ingrediënten keerden steeds terug in de verschillende Italiaanse dynastieën die het nationale voetbal kenmerkten.