Arnold Bruggink blikt bij afscheid terug: 'Met Robson hebben we ons kapot gelachen'
In de rubriek VI Tijdmachine is een interview uit juni 2011 herplaatst waarin Arnold Bruggink, net gestopt als profvoetballer, terugkijkt op zijn loopbaan. De toen 33-jarige speler sprak onder meer over zijn doorbraak, zijn debuut en zijn laatste seizoen bij FC Twente.
Redactie Nederland
Eredivisie, Oranje en Nederlands voetbal
Bruggink beëindigde zijn carrière na een laatste seizoen bij FC Twente en blikte in het afscheidsinterview terug op de hoogtepunten en pittige momenten. Hij zei dat de begintijd als prof de leukste periode was: als jong broekie speelde hij onbezorgd en maakte hij acties aan de linkerkant. "Op mijn eigen manier heb ik een prachtige carrière kunnen realiseren", aldus Bruggink.
Debuut, teamgenoten en laatste seizoen bij FC Twente
Hij beschreef hoe hij bij Twente doorbrak en herinnerde zich zijn debuut onder Rob Baan in Het Diekman, tegen Go Ahead Eagles. Bruggink vertelde dat Peter Rufai toen in het doel stond en dat Baan hem de dag ervoor had laten weten dat Prince Polley en Michael Mols geblesseerd waren, waardoor hij in de spits zou starten. Tijdens die wedstrijd miste hij volgens eigen zeggen twee kansen; het televisieverslag van Evert ten Napel noemde hem later "groot talent, mist nog wel wat kracht".
Bruggink sprak ook over het harde klimaat binnen teams: Jan van Halst en Nico-Jan Hoogma konden volgens hem stevig uithalen in de trainingen. Hij zei dat hij als jong talent werd uitgetest, maar dat spelers die konden voetballen snel werden geaccepteerd.
Over zijn laatste seizoen bij FC Twente vertelde Bruggink dat de club in de Eredivisie als derde eindigde. Hij noemde teamgenoten als John Bosman, Michel Boerebach, Sander Boschker, Juul Ellerman, Paul Bosvelt, Berthil ter Avest en Theo ten Caat, en wees op een periode dat Twente zelfs tweede stond. Een wedstrijd tegen RKC noemde hij een kantelpunt: "Als we die wedstrijd zouden winnen, konden we koploper worden. Met die druk konden we duidelijk niet omgaan. Na een halfuur stonden we met 3-0 achter."
Bruggink zei dat hij tijdens dat jaar tot de conclusie kwam dat hij zich verder wilde ontwikkelen en naar PSV wilde vertrekken. Trainer Hans Meyer was het daar toen niet mee eens en zette Bruggink in het laatste thuisduel met NAC op de bank; Meyer wilde met het elftal van het volgende seizoen spelen, iets wat Bruggink kinderachtig vond. Enkele maanden later vertrok Meyer zelf ook, een ontwikkeling die Bruggink karakteriseerde als onderdeel van "zo is de voetballerij óók".